Super Pietje

Eline’s Super de Boer had vandaag 2 Pieten in huis in de persoontjes van Annelijn en Eline. Vermoeiende dag voor die twee, maar een fijn gevoel achteraf.

011220072540112200725301122007252

WC Sterrenburg had een complete Pietenband rondlopen, waarvan hieronder een korte impressie. Het was super druk in het winkelcentrum en reuze gezellig. Ik heb zelf nog even een Wii-spel geruild, omdat de verkoper in het doosje de verkeerde disk had gepropt. Voorlopig is het Wii-tijd en een verslag komt spoedig.

Anouk van Meggelen

….stapte vandaag de wereld in. Een dikke 9-ponder met alles erop en eraan.

261120077012611200770026112007697

En vanzelfsprekend een stel trotse ouders en zus Nicky. Snel al een paar foto’s online van mijn verse nicht.

261120076992611200769626112007695

 

Om 12.10 uur stuurde haar oma mij al een foto van deze meid (moet niet gekker worden met de communicatie). David en Wijnanda, van harte gefeliciteerd met jullie tweede dochter en veel pampers en beschuiten toegewenst!

Van Slingelandthof (1519)

 

Hofjes werden over het algemeen uit liefdadigheidsoverwegingen gebouwd door welgestelde lieden. Aan de bewoners, meestal vrouwen, werden strenge eisen gesteld. 

Van de nog bestaande hofjes is het Oude Vrouwenhof of Van Slingelandthof halverwege de Vriesestraat het oudste. Pieter Henricksz van Slingelandt liet de eerste huisjes in 1519 bouwen; daarna is het hofje nog uitgebreid.

 

 

Bezoekersinformatie:Van Slingelandthof, Vriesestraat;
Overdag toegankelijk voor publiek.

De bewonersHet hofje bestond uit ‘geefhuisjes’ voor armen die geen huur konden betalen; maar het bood ook onderdak aan oude dienstmaagden van stichters van hofjes. Deze liefdadigheid kwam vaak voort uit godsdienstige overtuiging.
Tot ver in de 20e eeuw woonden hier uitsluitend alleenstaande vrouwen. In 1989 is het hofje gerenoveerd; nu is het bestemd voor mensen die een nieuwe start maken in hun leven.

Mijn mobielen

Kwam ik in mijn documentatie een aantal voormalige eigendommen tegen. Leuk om eens terug te zien, daar gaan we.

Mijn allereerste auto was een Fiat 124 in de kleur groen. Om het model je voor de geest te halen, roep je Lada en dan weet je wellicht genoeg. Gekocht van mijn neef Jasper en bijgenaamd “De Bolide”. Eénmaal ontvreemd, maar de dief kwam niet ver: lege tank, whaha. Kenteken is niet meer te achterhalen. Hieronder 2 voorbeelden.

Fiat 124 vFiat 124 a

Daarop volgende een oranje/bruin-achtige Mini Clubman met het kenteken 03-65-UR, dit kenteken werd in 1989 geschoond. De originele (toen nog zwart/wit) foto (mijn persoontje aan het stuur/opname in Rotterdam – Kralingse Bos, eind 1978) en daarnaast een voorbeeld. Vanwege de beperkte dashboard-ruimte had de auto een aparte radio en losse cassetterecorder (achter de bestuurdersstoel)

Mini ClubmanMini_clubman

Vervolgens nog een Mini 1275 GT, dat was nog eens een scheurijzertje. Oké, ook jong geweest, dus sportvelgjes, sportstuurtje en het onvermijdelijke uitlaatje in het midden. De auto was overgespoten en turquoise van kleur, zo reed er geen tweede van rond. Het kenteken was: 12-BF-34.

Omdat bovenstaande auto mij soms lelijk in de steek lieten, werd het tijd voor een spliksplinternieuwe Opel. Een D-Kadett, 3deurs hatchback, kleur groen, kenteken GN-77-HF en geschoond in 2007. Ook hier nog een originele foto van met ernaast een voorbeeld.

Opel KadettOpel Kadett D

1980: Al lang een droom, een eigen motorfiets. Zwager Peter en ik waren strak van plan ieder een halve liter 1-pitter te kopen. Bij hem viel de keus op de Honda 500 XL en bij mij is-ie geworden, een Yamaha XT500, model 1980, kenteken niet meer te achterhalen.
Met deze motor en vrouwlief achterop zijn we naar Spanje getoerd, iets waar het zadeltje niet echt op berekend was.

Zoals op een Duitse website krachtig samengevat is: Das Original. Unverwechselbar. Schlicht, robust und kernig. Motorradfahren pur. Die Enduro mit dem starken Viertakt-Herz. Design “plastic go home”.

Hoewel ik het starten in het begin vervloekte, heb ik er nu nog spijt van dat ik hem weggedaan heb.

.

Ooit had deze motor een plaatsje in een James Bondfilm; Das eigentliche James Bond 007 Motorrad.

Met de gezinsuitbreiding kwam er ook een grotere Opel, kleur blauw, kenteken JP-62-NV, geschoond in 2007. Onderstaande foto’s zijn genomen in Oostenrijk(l) en Frankrijk(r).

Opel Kadett JP-62-NVOpel Kadett

Tijd om over te stappen op een ander merk: Peugeot. Het werd een witte 205 XS, kenteken TL-64-GN, deel I van 7 juli 1988 en na ruim 13 jaar op 31 juli 2001 gesloopt . Een heerlijk wagentje en best rap. Tijdens een thuisreis vanuit Oostenrijk kreeg de auto bezoek achterin en Marijke, hoe klein nog, weigerde met zo’n beschadigde achterkant naar huis te rijden.

Om vervolgens toch maar een grotere Peugeot neer te zetten. We schrijven 30 september 1991. Een rode 309, kenteken DD-PZ-10, die beroerd schakelde. Ik was er niet rouwig om dat deze wagen snel het veld ruimde. Op de sloop belandt op 21 maart 2000.

30 augustus 1994. Dan komt er een flitsend model van Peugeot uit: de 306! Het werd een rode met het kenteken JJ-GH-55. Deze Summertime 1.4 uitvoering rijdt nog steeds rond.

November 1996 wordt bovenstaande 306 ingeruild voor een blauwe 306 met het kenteken PT-XR-04 deel I: 14 november 1996. De eerste airco aan boord is een feit. In tegenstelling tot het hieronder getoonde model had ik een 3deurs versie. Rijdt op dit moment nog rond.

Peugeot 306 blauw 3Peugeot 306 blauw 2Peugeot 306 blauw 1

Dan ben ik wel uitgekeken op Peugeot en met 37.500 km op de teller gaat de 306 eruit. Ik waag op 5 maart 1999 de overstap naar Renault.  Het wordt een gele Scenic Kaleido 1.6e met het kenteken XX-BS-23. Rijdt nog rond in de buurt van Giessenburg, want daar trof ik de auto enkele malen.

Renault Megane Scenic 1.6e 16V Kaleido (1)Renault Megane Scenic 1.6e 16V Kaleido (2)Renault Megane Scenic 1.6e 16V Kaleido (3)

Op 31 augustus 2001 wordt het park uitgebreid met een motorfiets. Mijn tweede bike, de BMW K1100 RS, deel I: 12 februari 1993 met het kenteken MR-49-FY. Een heerlijke fiets en nog steeds in mijn bezit.  Kan met de huidige km-stand van 54.000 km nog wel even mee, hoop ik.

2309200711623092007117

In januari 2004 gaat de Scenic (met 70.000 km op de teller) eruit om plaats te maken voor het nieuwe model: de Scenic II 1.6 16V Expression Comfort. Zeker de pech van een maandagochtendauto (bestaan die dan nog?). Hier heb ik al het nodige aan gekregen. Kapotte bobines staan op nummer 1. Gelukkig alles binnen de garantie of er was een coulanceregeling. Ondanks alle luxe is dit wel de laatste Renault en komt er een andere, dan wordt het een Jap.

Deze post wordt waarschijnlijk nog wel aangevuld, want ik mis nog wat data bij de voertuigen.

Gitaar

Tijd voor een echte gitaar voor Eline. Nu heb ik geen flauw benul van dit soort instrumenten, dus was het fijn dat Eline's muziekdocent hiervoor meeging. Rond 14.00 uur in Den Haag aanwezig, wat een fout dorp is dat. In elk geval voor wat betreft het verkeer, maar zaterdag is nergens een ideaal moment.

27102007 Casa Benelly (0)
27102007 Casa Benelly (1)

Casa Benelly, een mooie winkel met een ruime sortering netjes opgestelde gitaren. Casa Benelly onderscheidt zich van andere gitaarspeciaalzaken door de aard en de verscheidenheid van de collectie. Op ieder terrein heeft de winkel àlle belangrijke topmerken in huis. Dat geldt voor de klassieke en de flamencogitaren, maar ook voor de steel strings en de jazzgitaren.

Tijmen nam alle tijd om een goede gitaar voor Eline te testen. Bepaald niet een eenvoudig karwei, iedere gitaar heeft zo zijn eigen kwaliteiten. Vanzelfsprekend gingen alle modellen ook door de handen van Eline.

Eline's keus viel op een klassieke gitaar van het merk Alhambra en daar kan ze voorlopig wel mee vooruit.

Hoe je het spelen kunt doen, valt hieronder te beluisteren. Tijmen doet daar zeker niet voor onder, nu snap ik Eline's vaak gemaakte opmerkingen over haar docent. Als je hem hoort spelen, denk je maar één ding: dat wil ik ook kunnen!

 

Read and post comments | Send to a friend

Adventure time!

Het was er al een lange tijd niet van gekomen, het spelen van een adventure. Vaak doet Eline lekker mee, want ook zij vindt dit leuker dan een filmpje kijken. Dus Paradise gestart. Wat een mooi graphics, echt een aanrader voor liefhebbers van dit genre. Hier zijn we wel even zoet mee en de volgende van de maker komt er ook al weer aan.

Hier een paar screenshots van Paradise:

Paradis (1)Paradis (2)Paradis (3)Paradis (4)

Hier de link naar de officiele website.

Dordrecht en een legende

Na een nachtdienstje komt er niet zo veel uit mijn handen, zo ook nu. Op vrijdag volgt Eline altijd trouw haar gitaarles. Als ik haar daar naartoe rijd, volgt meestal als tijdverdrijf, een stukje boodschappen doen. Vandaag was dit shoppen niet noodzakelijk en ik besloot eens lekker door de stad te slenteren.

Die middenstanders hebben het echt niet begrepen en er geen zin in. Snel sluiten die tent, want we gaan naar huis. Veel deuren gaan dan ook al rap op slot. Morgen, zaterdag dus, wellicht om 10.30 uur (al?) de winkel  weer openen.

Als ik dan op de spaarzame momenten door deze mooie stad loop, gaat mijn blik op hoger dan ooghoogte. Daar zijn de mooiste zaken waar te nemen. Voor Dordtenaren een bekend plaatje, maar ik onthou het u niet. Onder de foto's de legende m.b.t. het pand aan de Wijnstraat. Met dank aan http://www.dordt.nl waar natuurlijk nog veel meer leuks te lezen valt over Dordrecht.

19102007 Huis De Onbeschaamde (0)19102007 Huis De Onbeschaamde (1)19102007 Huis De Onbeschaamde (2)

De legende van de drie broers

Het verhaal speelt zich af omstreeks 1650. De drie broers Van Beveren besluiten om elk een eigen huis te bouwen, de een aan de Engelenburgerkade, een ander aan de Wijnstraat en de derde aan het Grotekerksplein. Als grap gaan ze een weddenschap met elkaar aan. Winnaar zal degene zijn die het gewaagdste beeld in de gevel durft te zetten.
OnbeschaamdeWillem van Beveren laat zijn woonhuis aan de Engelenburgerkade bouwen. meerminMet in de gevel een copulerende meermin en meerman komt hij een heel eind.
Zijn broer Abraham durft verder te gaan. In het timpaan van zijn imposante woning aan de Wijnstraat plaatst hij het equivalent van een Brussels wateraartje. Het ventje staat er zo onbeschaamd bij dat de naam later overgaat op het pand (Huis De Onbeschaamde).
De derde broer, die aan het Grotekerksplein 4 woont, maakt het echter helemaal bont en wordt overtuigend winnaar van de weddenschap. De voorstelling is dermate obsceen dat nog voor de meeste Dordtenaren de kans krijgen het beeld te bekijken, de voorstelling al in opdracht van het stadsbestuur wordt verwijderd. Daarom blijft het timpaan leeg.
Tot zover de legende.
Grotekerksplein
Het Grotekerksplein met links nummer 5 en rechts (met het lege tympaan) nummer 4. Het pand links dateert van dezelfde tijd als De Onbeschaamde en Bever-Schaap, maar de legende ontstond door het lege tympaan in nummer 4.
Pas een paar decennia geleden werd het tympaan gevuld met een groot beeldhouwwerk, afkomstig uit de gesloopte Waag.

Bij onderzoek blijkt het verhaal een mengeling van waarheid en fantasie te zijn. De drie huizen zijn wel in dezelfde tijd, omstreeks 1650, gebouwd. Van het huis aan de Wijnstraat is zeker dat de architect Pieter Post was, van dat aan de Engelenburgerkade wordt tegenwoordig aangenomen dat dat Maarten van der Pijpen was. Van der Pijpen was tijdens de bouw van de Onbeschaamde de opzichter en hij gaf zijn ogen goed de kost. De ontwerper van het vunzige beeld aan het Grotekerks-plein is onbekend.
Abraham en Willem van Beveren waren geen broers, maar neven en de zogenaamde derde broer was niet eens een Van Beveren, maar de reder Rochus Rees. En het lege timpaan zat niet eens in Grotekerksplein 5, maar in Grotekerksplein 4 dat bijna anderhalve eeuw later gebouwd werd.

De legende ontstond natuurlijk omdat de Dordtenaren de lege ruimte in het dak van het huis zo’n vreemd gezicht vonden. Daarom is het misschien wel jammer dat daar sinds kort het wapen van Dordt zit. Legendes moeten in stand gehouden worden. Vergeet U dus liever bovenstaande verklaring maar zo snel mogelijk.

Read and post comments | Send to a friend